لنگه کفش

سبزه زاران جای گل والا تر است

خنده بر لب بی عبا زیبا تر است

زور و بازو گر ندارد چون اجیر

من که می دانم که او تنها تر است

می توان از پشت بام خانه ها

دیده آن سو را کمی گرما تر است

گر چه مردم باورش دارند و او

صبر بر جوری کند اعلا تر است

او چو شد حامی برای شیخ ما

کف زدن مردم که او بالا تر است

از حسادت کنج خلوت خانه ای

سینه خیز آمد کسی رسوا تر است

گرچه کفشِ بی ادب ملت نبود

جنس سخت کفش او صحرا تر است

کو دگر اخلاق و این چشمان کجا

بوی گند کفش او کارا تر است

خود سرش خوانند و او را بی کمال

جای خیس بچه ها گویا تر است

فکر آزادی تو از جان می شوی

گر سواران سر رسند رعنا تر است

رنگ عشق از رنگ سبز آید ولی

رنگ مردم شد بنفش غوغا تر است

بهروزی 10/7/92